Sahne Arkasında Kaybolan Nefes
Kayseri’de güneş henüz şehrin üzerine yavaş yavaş vuruyordu. Ben ise odanın köşesinde, günlüklerime yazdığım gibi kalbim yerinden çıkacakmış gibi atıyordu. Bugün, akademik hayatımın en kritik anlarından biri vardı: başlık savunmam. Uzun zamandır hazırlandığım tezimi savunacağım o odaya girmeden önceki dakikalar, insanın hem umutla hem de kaygıyla dolu olabileceğini gösteriyordu.
Düşündüm de, aslında tek bir soru her şeyi değiştirebilirdi: “How to greet a panelist in title defense?” Yüzümde hafif bir gülümseme belirdi, ama bu gülümsemenin altında, içimde büyüyen bir korku vardı. Panelistler odada otururken, onların bakışları üzerimdeydi ve ben ilk sözleri nasıl söyleyeceğimi, nasıl doğru bir etki bırakacağımı düşünüyordum.
İlk Adım: Kapının Ardındaki Sessizlik
Kapıyı açtım. O an, kalbim öyle bir hızla atıyordu ki sanki tüm salon bunu duyacakmış gibi. Panelistleri gördüğümde gözlerimi kaçırmak istedim ama biliyordum ki kaçamazdım. O an, “merhaba” demek ne kadar basit bir eylem gibi görünse de aslında içinde tüm duygularımı, emeğimi, korkularımı ve umutlarımı taşıyordu.
İlk olarak danışman hocam bana nazikçe gülümsedi ve “Sakin ol, hepsi senin için burada,” dedi. İşte o an, nefesimin biraz olsun düzene girdiğini hissettim. Günlüklerimde sıkça yazdığım gibi, kelimelerin önemi büyüktü. Panelistleri selamlamak sadece bir nezaket hareketi değildi; bu, içimdeki korkuyu onlara göstermeden kontrol edebilme becerim demekti.
Kalp Atışları ve İçsel Monolog
“Selam, iyi günler dilerim,” dedim. Sesim ilk başta titriyordu ama sonra yavaş yavaş güçlendi. İçimde küçük bir umut ışığı yanmıştı; sanki bu birkaç kelime, benim akademik yolculuğumun kapısını aralayabilirdi. Ama hemen ardından kendime kızdım: Ya kelimeler yetersiz kalırsa? Ya heyecanım her şeyi ele verirse?
O anda aklımdan geçenleri günlüklerimde olduğu gibi düşündüm: hayal kırıklığıyla başa çıkmanın ve heyecanı kontrol etmenin yolları. Panelistlerden biri nazikçe başını salladı ve bu, bana bir güven verdi. İnsan bazen küçük bir jestle bile güç bulabiliyor.
Sessizlikten Doğan Cesaret
Sunum masasına otururken, ellerim hâlâ terliyordu. Ama gözlerimi panelistlerin gözlerinden ayırmadım. Selamlaşmanın basit bir eylem olduğunu düşünürdüm belki, ama bugün bunun bir ritüel kadar anlamlı olduğunu anladım. “How to greet a panelist in title defense?” sorusuna yanıt, sadece kelimelerde değil, duruşta, bakışta ve karşındakine gösterilen saygıda gizliydi.
Sunumumu başlatmadan önce birkaç saniye sessiz kaldım. O sessizlik bana cesaret verdi. Duygularımı kabul etmek, korkularımı küçümsemek yerine onlarla yüzleşmek, belki de başlamak için en doğru adımdı.
Umut ve Hayal Kırıklığı Arasında
Sunum ilerledikçe, panelistler sorular sormaya başladı. İlk başta her soru kalbimi sıkıştırıyordu, ama sonra bir alışkanlık oluştu: ne kadar derin olursa olsun sorular, bir rehber gibi önüme açılıyordu. İşte o an fark ettim ki, selamlaşmak sadece başlangıçtı; esas mücadele, kelimelerin ötesinde, içimdeki güveni gösterebilmekti.
Ama itiraf etmeliyim ki, bazı anlarda hayal kırıklığına uğradım. Beklediğim kadar kolay geçmiyordu; bazı sorular yüzünden gözlerimin içine bakmak bile zorlaştı. Yine de her bir soru, her bir bakış bana umut verdi: başarmak için buradaydım ve bu deneyim, beni güçlü kılıyordu.
Günlüğe Yazılacak Bir Anı
Savunmanın sonunda panelistlerden biri gülümseyerek “İyi iş çıkardınız,” dedi. O an kalbim öylesine hafifledi ki, günlüğüme yazmak isteyecek kadar özel bir an olduğunu hissettim. Selamlaşmakla başlayan bu yolculuk, kelimelerle, bakışlarla ve duygularla dolu bir serüvene dönüşmüştü.
Günlüklerimde sıkça yazdığım gibi, bazen en basit eylemler bile insanın iç dünyasında fırtınalar koparabilir. “How to greet a panelist in title defense?” sorusu, artık benim için sadece bir sorudan ibaret değildi; cesaretin, saygının ve umutla yüzleşmenin sembolü olmuştu.
Son Düşünceler
O gün öğrendim ki, bir panelisti selamlamak, bir sınav değil; bir yolculuk başlatmak demek. İçimdeki korkuları kabul edip, onları nazikçe bir “merhaba”ya dönüştürdüğünüzde, karşınızdaki insanlar da bunu hissediyor. Kayseri’nin sakin sokaklarına dönerken, güneşin altındaki gölgeler gibi, içimde hem hayal kırıklıkları hem de umutlar taşıyordum.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o ilk selamlaşmanın önemini daha iyi anlıyorum. Kelimeler, bakışlar ve duygular birleştiğinde, bir anı öyle bir anıya dönüştürüyor ki, günlüklerimde yıllarca okuyacağım bir hikaye bırakıyor. Ve belki de en güzeli, bu hikayeyi yazarken hissettiğim tüm heyecan, kaygı ve umut, hayatın kendisinin de bir parçası olduğunu fark etmekti.
Okuyucu olarak siz de bir sonraki savunmanızda, ya da hayatın küçük ama önemli anlarında, o ilk “merhaba”yı düşünün. Kim bilir, belki de o merhaba, beklediğinizden çok daha fazlasını başlatır.